“आमा, म होमवर्क सकेर छिट्टै फर्किन्छु है।”
निर्मलाले सानो प्लास्टिकको झोलामा आफ्ना साथीहरूका लागि केही अम्बा पोको पारिन्। पुरानो साइकल निकालिन्, आमातर्फ मुस्कुराइन् र घरको आँगनबाट बाहिरिइन्। त्यो मुस्कान नै अन्तिम हुने थियो भन्ने कसैलाई अनुमान थिएन।
दिन ढल्दै गयो। साँझ पर्यो। तर निर्मला फर्किनन्।
बाम दिदीबहिनीको घरबाट दिउँसो करिब २ बजे नै निस्किएकी निर्मला साँझ ८ बजेसम्म पनि घर आइपुगिनन्।
आमा–बुबाको मनमा डरले डेरा जमायो।
राज्यसँगको पहिलो भेट : असंवेदनशीलता र उपेक्षा
छोरी हराएको पीडाले आत्तिएका आमाबुबा प्रहरी चौकी पुगे। उनीहरू न्याय र सहयोगको आशा लिएर गएका थिए, तर त्यहाँ उनीहरूले राज्यको पहिलो धोका पाए।
बर्दीधारी रक्षकहरूको जवाफ थियो—
“पोइला गइहोली, केटासँग घुम्दै होली।”
त्यो असंवेदनशील वाक्यले केवल अभिभावकको मन मात्र होइन, राज्यप्रतिको भरोसा पनि चकनाचुर बनायो।
यदि त्यो रात तत्काल खोजी अभियान सुरु भएको भए, सायद कथाको दिशा अर्कै हुन सक्थ्यो।
उखुबारीमा भेटिएको मौन सत्य
भोलिपल्ट बिहान, साउन ११ गते।
घरभन्दा केही परको उखुबारीमा निर्मलाको निर्जीव शरीर भेटियो। त्यो दृश्यले केवल एक परिवार होइन, सिङ्गो देशको आत्मा हल्लाइदियो। तर त्यो पीडादायी क्षणभन्दा पनि डर लाग्दो अवस्था त्यसपछि देखियो—जब न्यायको प्रक्रिया नै प्रश्नको घेरामा पर्यो।
घटनास्थल कि प्रमाण नष्ट गर्ने ठाउँ ?
अपराध अनुसन्धानमा घटनास्थललाई “मन्दिर” मानिन्छ।
तर यहाँ मन्दिरमै अपवित्र हात चले।
निर्मलाको शरीर नजिकै भेटिएको सुरुवाल—जो अपराध पुष्टि गर्ने महत्त्वपूर्ण प्रमाण हुन सक्थ्यो—त्यसलाई प्रहरीले नै पानीमा पखालिदियो।
यो अज्ञानता थियो कि कसैलाई जोगाउने नियोजित प्रयास?
फरेन्सिक टोली नपुग्दै शरीर उठाइयो।
साइकल, कापी–किताबहरू असरल्ल थिए, तर संघर्षको स्पष्ट चिन्ह देखिएन।
यस्तो लाग्थ्यो, अपराध अन्तै कतै गरेर शरीर यहाँ ल्याएर राखिएको हो।
सत्य उखुबारीको माटोमुनि पुरियो।
झूटको पटकथा र ‘पात्र’ को निर्माण
जनताको आक्रोश बढ्दै जाँदा राज्यले एउटा पात्र खडा गर्यो—
दिलिप सिंह विष्ट।
४१ वर्षीय, मानसिक रूपमा असन्तुलित व्यक्ति।
प्रहरीले भन्यो— “यही हो हत्यारा।”
प्रमाणको नाममा देखाइयो—च्यातिएको कमिज।
यातना, स्वीकारोक्ति र विज्ञानको इन्कार
बन्द कोठाभित्र दिलिपसँग के भयो, त्यो पछि बाहिर आयो।
मानसिक रोगीलाई दिइएको प्रलोभन र धम्की न्याय प्रणालीमाथिको कालो दाग बन्यो।
तर झूट धेरै समय टिकेन।
निर्मलाको शरीरबाट संकलन गरिएको DNA र दिलिपको DNA मेल खाएन।
विज्ञानले राज्यको कथा अस्वीकार गर्यो।
एक निर्दोष व्यक्ति त जोगियो, तर वास्तविक अपराधी अझै अँध्यारोमै रह्यो।
सडकमा न्यायको आवाज, जवाफमा गोली
निर्मलाका लागि न्याय माग्दै देशभर आवाज उठ्यो।
“सरकार, निर्मलालाई न्याय दे!”
तर सरकारले जवाफमा गोली चलायो।
भदौ ८ गते, १७ वर्षीय सन्नी—जो न्यायको पक्षमा सडकमा उत्रिएका थिए—प्रहरीको गोली लागेर ढले।
एक हत्याको छानबिन गर्नुपर्ने राज्यले अर्को मृत्यु थप्यो।
वर्षौँ बिते, प्रश्न उस्तै
आज वर्षौँ बितिसके।
घटनास्थल नजिकको सेनाको ब्यारेक, बाम दिदीबहिनीको घर, फेरिँदै गएका बयानहरू, रंगरोगन गरिएका कोठाहरू, प्रमाण पखाल्ने हातहरू र शंकाको घेरामा रहेका शक्तिशाली अनुहारहरू—सबै रहस्यकै गर्भमा छन्।
थाकेका अभिभावक, नथाकेको पीडा
बुबा यज्ञराज पन्त—न्याय माग्दामाग्दै थाकेका, मानसिक रूपमा कमजोर बने।
आमा दुर्गा देवी—राज्यसँग लड्दै थाकिन्, अन्ततः मौन भइन्।
तर मौनताले पनि सत्य मेट्न सकेन।
अन्त्य होइन, अझै बाँकी कथा
निर्मलाको हत्यारा आज पनि स्वतन्त्र हिँडिरहेको छ।
उनीहरूको नाममा कार्यक्रम चलाउनेहरू मन्त्री, प्रधानमन्त्री, गृहमन्त्री, कानुनमन्त्री, प्रहरी प्रमुख बने—सबै फेरिए।
तर नफेरिएको एउटा सत्य आज पनि उस्तै छ—
निर्मलाले न्याय पाएकी छैनन्।
Discussion about this post